مشركان روى برتاب ، كه ما [ شرّ ] ريشخندگران را از تو بر طرف خواهيم كرد » . پيامبر از مخالفت كفار و مداخلهء آنان در كار خود - كه به قصد جلوگيرى از تأثير دعوت ايشان انجام مىپذيرفت - بيمناك بود . تا اينكه آيه فوق - كه پيامبر را به رغم خواست دشمنان ، بر گسترش و انتشار دعوت اطمينان مىداد - نازل شد . پيداست كه پيامبر بر جان خود بيمناك نبود و آنچه مايه نگرانى خاطر ايشان مىشد تلاشى بود از جانب لشكريان ابليس براى جلوگيرى از نشر دعوت او . همچنين آيه « يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ ؛ « 1 » اى پيامبر ، آنچه از جانب پروردگارت به سوى تو نازل شده ، ابلاغ كن ؛ و اگر نكنى پيامش را نرسانده‌اى و خداى تو را از [ گزند ] مردم نگاه مىدارد » . بيم پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بر تأثير ابلاغ بود نه بر جان خويشتن ؛ چون ابلاغ وصايت و تعيين پسر عم خود على عليه السّلام به‌عنوان جانشين پس از خود و امير مؤمنان ، چه بسا كينه‌هاى [ پنهان ] مردم را برمىانگيخت و ممكن بود مردم به ارتداد گرايند و تمام تلاش‌هاى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را براى بناى اسلام بر باد دهند ؛ بنابراين آيه فوق نازل شد و به پيامبر اطمينان داد كه آتش كينه‌توزان را - بىآنكه توان مقابله داشته باشند - خاموش خواهد ساخت . پس مراد از اين آيه اين است : ما دين و شريعت خود را از تزلزل و نابودى پاسبانى خواهيم نمود . نيز آيه « وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ وَ لا نَبِيٍّ إِلَّا إِذا تَمَنَّى أَلْقَى الشَّيْطانُ فِي أُمْنِيَّتِهِ فَيَنْسَخُ اللَّهُ ما يُلْقِي الشَّيْطانُ ثُمَّ يُحْكِمُ اللَّهُ آياتِهِ ؛ « 2 » و پيش از تو [ نيز ] هيچ رسول و پيامبرى را نفرستاديم جز اينكه هرگاه چيزى تلاوت مىنمود شيطان در تلاوتش القاى [ شبهه ] مىكرد . پس خدا آنچه را شيطان القا مىكرد محو مىگردانيد سپس خدا آيات خود را استوار مىساخت » . تنها تمناى انبيا ثبات شرايع ايشان و جهانگير شدن آن و استمرار حكومت آنان در طول تاريخ بوده است . در مقابل ، دسيسه‌هاى ابليس‌صفتان جنّى و انسى - كه

--> ( 1 ) . مائده 5 : 67 . ( 2 ) . حج 22 : 52 .